Uzaktan Sevmek

“Seni uzaktan seviyorum…” diye düşündü erkek içinden. “Yaklaşmadan, anlatmadan, anlaşılmadan… Ben seni beklentisiz seviyorum. Hiçbirşey ummadan, talepte bulunmadan, hayal bile kurmadan. Kendi içimde taşıdığım sessiz sedasız bir sır bu. Ben belki senden çok bu sırrı seviyorum.

Sırrın senden bile güzel çünkü, senden bile özel. Sırrın bir billur kadeh, kırılmasın diye yüreğimde taşıyorum. Sırrın nazenin bir mum alevi, sırf yanmaya devam etsin diye karanlığı gündüze yeğliyorum. Kimse bilmiyor, bilmesi de gerekmiyor. Hem kim ne anlar? Ateş bu, hep düştüğü yeri yakar. Bense ne bir şeyi değiştirmek peşindeyim nede bir yere varmak. Ne sahip olmak derdindeyim, ne kendimi kanıtlamak. Herşey olduğu gibi kalsın istiyorum. Ben hep bir sıfır mağlup olayım; sen hep uzak bir hayalden ibaret. Sen olduğun gibi kal. Ulaşılmaz. Dokunulmaz. Koklanılmaz. Ben olduğum gibi. Dünya olduğu gibi. Merkez Efendi’nin dediği gibi ‘her şey zaten dengede ve ahenkte canım efendim. Herşey zaten merkezinde.’

Ben senin ismini tarçın kokulu ikide şekeri gibi tutuyorum ağzımda, damağımda, ruhumda. Kaygılarını biliyorum, yalnızlıklarını, kırgınlıklarını ve hırslarını da. Kalbinin ritmini duyuyorum; yanında olmasam elini tutmasam da. Ne bir mükafat verdin bana ne bir ceza ama cenneti de biliyorum cehennemi de.

Seni olduğun gibi sevdim. Tüm günahların ve arızalarınla.

Uzaktan sevmenin en güzel yanı da bu zaten. Kimseyi değiştirmeye kalkmıyorsun. Her şeyi olduğu gibi kabulleniyorsun. Aynı gök kubbenin altında yaşadığımızı bilmek yetiyor bana. Başımızı kaldırdığımızda gördüğümüz sema aynı, yıldızlar aynı, dolunay aynı. Bunu bilmek yetiyor bana. Umrumda değil ki nerde uyuyorsun kimin yanında.

“Seni uzaktan seviyorum…” diye geçirdi kadın içinden. Bakmadı bile ondan yana. Bakması gerekmedi. “Ne güzel uzaktan sevmenin rahatlığı, hafifliği, beklentisizliği. Herkesin birbiri hakkında konuştuğu bu dünyda “biz” diye bir şey olmayınca hakkınızda konuşacak bir şeyde bulamıyorlar ya, ne güzel. Özgürlük işte.

Sen özgürsün. Dilediğin zaman gidersin aklının estiği yöne. Tutsaksın bir o kadar. Mecbursun kendi sorumluluklarına, alışkanlıklarına, hayatına. Yapışmışsın kabuğuna. Hayalimdeki sen, gerçek senden daha özgür aslında. Görsen hayalimdeki seni kıskanırsın.

Seni sevdiğimi söylememekteki ısrarım bu yüzden. Her şey böyle daha duru daha güzel. Söylesem büyü bozulur. Doğallık kaybolur konuşmalar yapaylaşır. Söylesem dünya durur. Bir daha hiç bir şey aynı olmaz. Sen değişirsin. Bir başka hal gelir üzerine. Bir beklenti, bir istek bir kıvanç, gizliden gizliye bir kibir siner bakışlarına… Bense hayat boyu susmaya razıyım. O kibri gözlerinde görmektense.

‘Böyle adama Yaklaşmaz hiçbir güzellik Doğduğu günden beri kalbinde bir delik, Almak için bütün sızıları içine.’

Oğuz Atay tanısa, seni anlatmak için söylerdi bunları. Bütün sızıları içine çeken adamsın çünkü. Birde beni almanı istemem o delik kalbine”

Uzaktan sevmek daha güzeldir bazen. Ne incitir, ne acıtır. Ne yaralar, ne kanatır. Gözlerinde görmediğin ama sesini duyduğun, varlığıyla huzur bulduğun bir denizin yakınında yürümek gibidir böyle sevmek… Uzaktan sevmek en güzelidir bazen. "

not. bu yazıyı kendi adıma sizlere  iletttiğim ve bencillik ettiğim için benden farklı gözlemler bekleyen   okuyucularımdan özür dilerim şu an ki hissiyatımı ifade edebilecek böyle bir yazıyı yazmam zaten olanaksızdı "e.ş." sanki beynimi okumuş    affınıza sığınarak  böylesine küçük burjuva özentisi duyguların ifade edildiği ve belki sonra aptalca bulacağım  kaygıları  taşıyan bu satırları  şu an ki duygularımı aynen  ifade ettiği için   iletiyorum, ne demişler aşkın yaşı yoktur ve aka da konar...lanet olsun!